خانه / آشنایی با اکوادور / تاریخچه رشد ادیان و مذاهب در اکوادور

تاریخچه رشد ادیان و مذاهب در اکوادور

مذهب-اکوادور

مذهب ۹۴ درصد مردم اکوادور کاتولیک رومی و ۶ درصد بقیه را سایر مذاهب تشکیل می دهد. دولت این کشور مذهب خاصی را شناسایی نکرده و آزادی عقاید را برای کلیه مذاهب تضمین نموده است.

در منطقه کوهستانی (سیرا) صدها کلیسای خوش منظر، گرایشات مذهبی عصر استعمار را تداعی می کند و هنوز گرایشات مذهبی در مناطق مزبور قوی است. با این وجود در منطقه ساحلی (کوستا) عضویت در کلیسا صوری است و عمومیت ندارد؛ حتی گرایشات ضد روحانی نیز در این مناطق گسترش زیادی دارد.

در واقع تاریخچه کلیسا رابطه تنگاتنگی با تاریخ شکور داشته و به یکدیگر گروه خورده است. راهبان و کشیشان اسپانیایی به همراه نیروهای این کشور با تصرف اکوادور و پرو، به منظور پاسخگویی به نیازهای نیروهای مزبور و مسیحی نمودن بومیان وارد این سرزمین ها شدند و به آموزش دینی آنها پرداختند.

حضور کلیسا در زندگی مستعمراتی به حوزه روحانی ختم نمی شد بلکه در معرفی فرهنگ اسپانیایی نقش موثری عهده دار گردید. آموزش مذهبی در مدارس رسمی نضج گرفت و حتی آموزش تکنیکهای جدید کشاورزی، با آموزش امور مذهبی توام گردید. شهر کیتو به تدریج به یکی از مهمترین مراکز مذهبی کشور مبدل شد و به ویژه در حوزه های هنری و بناهای مذهبی رشد شایان توجهی نمود.

به تدریج کلیسا قدرت گسترده ای کسب کرد و در امور سیاسی و اجتماعی اکوادور نفوذ عمیقی یافت. قدرت کلیسا تا حدود زیادی از وابستگی آن به نژاد سفید و ماهیت مذهبی نژاد هیسپانیک منشا می گرفت. وفاداری سرخ پوستان به این نهاد نیز بر قدرت آن می افزود. سرخپوستان،‌ کلیسا را حامی خود در قبال زمین خواران تلقی می کردند، لیکن پس ازگذشت سالهای متمادی، این نهاد خود به یکی از ثروتمندترین، مالکان و زمین داران مناطق کوهستانی سیرا مبدل شد.

پس از استقلال اکوادور، دولت جمهوری روابط نزدیکی با کلیسا برقرار ساخت. طی سالهای ۱۸۶۱ تا ۱۸۷۵ دولت سعی نمود از کلیسا به عنوان یک عامل اتحاد ملی بهره برداری نماید؛ ضمن آنکه روابط نزدیک میان دولت و کلیسا، نهاد کلیسا را نیز تقویت می کرد.

در سالهای آخر قرن ۱۹، با روی کارآمدن لیبرالها امتیازات کلیسا از سوی دولت به تدریج کاهش یافت، به نحوی که در اوایل قرن بیستم، کلیسا و دولت از یکدیگر کاملا تفکیک شدند و یک سیستم آموزش عمومی غیر مذهبی درکشور بوجود آمد.

نمایندگان سایر مذاهب و پیروان آنها مجاز به ورود به کشور و تبلیغ شدند و به تدریج قدرت کلیسا رو به نقصان نهاد. از آن تاریخ موضوع روابط کلیسا و دولت گر چه گهگاهی مطرح می شد، لیکن جنجال برانگیز نبود.

میسیونرهای پروتستان نیز از زمانی که آزادی مذهب در کشور رواج یافت، حضور خود را در اکوادور افزایش دادند و گروهی از اکوادوری های اصیل را به کیش خود درآوردند و به موازات آن مدارس و سایر خدمات متنوع را نیز تاسیس نمودند.

در خلال سالهای پس از جنگ دوم جهانی، کشیشان اروپایی و نیز آمریکای شمالی در اقصی نقاطی این کشور که از امکانات رفاهی کمتری برخوردار بودند، به فعالیتهای گوناگون اجتماعی و مدنی پرداختند و با افکار نو و آرمانگرایانه خود، حیات جدیدی به نهاد قدیمی کلیسای اکوادور بخشیدند.

در سالهای اخیر مسلمانان منطقه خاورمیانه نیز به این کشور وارد شده اند و عمدتا در مناطق ساحلی سکنی گزیده اند. شمار یهودیان نیز در اکوادور محدود است.

انتهای پیام/

Share

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشودفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*

رفتن به بالا